วิวาห์ว้าวุ่นของคุณวอลเทราต์ : บทที่ 1 (ตอนที่ 2)

บทที่ 1 แจ็คและต้นถั่วยักษ์กลายเป็นฉากหลังของปกรณัมนอร์ส!?

ตอนที่ 2

ที่สุดปลายโลกสวรรค์แอสการ์ด มี 7 รันเวย์แห่งไบฟรอส (Bifrost) อยู่

*ไบฟรอส คือ สะพานรุ้งน้ำแข็งที่เชื่อมแอสการ์ดกับมิดการ์ด

เส้นทางพวกนั้นอาจจะถูกเรียกว่า “รันเวย์” แต่ระบบการทำงานของมันค่อนข้างจะซับซ้อน ด้วย “ตัวตน” ของผู้ใช้รันเวย์นี้จะถูกแบ่งออกเป็นส่วนๆ และสามารถส่งไปยังโลกทั้งเก้าได้อย่างอิสระ โดยไม่สนข้อจำกัดทางการเคลื่อนไหวของอากาศ แต่ก็ไม่เชิงว่าเป็นการ “เทเลพอร์ต (Teleport)” อย่างสมบูรณ์แบบ เพราะโดยทางเทคนิคแล้ว ผู้ใช้งานจะถูกเร่งความเร็วจนถึง 97% ของความเร็วแสง แต่ด้วยขนาดของโลกทั้งเก้าแล้ว ก็หมายความว่าสามารถส่งผู้ใช้งานไปได้ในทันทีทันใด

เกราะวาลคิรี่ก็ถูกแบ่งเป็นชิ้นๆ รวมทั้งร่างกายของวอลเทราต์ด้วย ซึ่งทำปฏิกิริยาและกระจายออกไป เป็นกระบวนการที่ทำให้เกิดลำแสงออโรร่าที่แต่งแต้มสีสันให้กับท้องฟ้ายามราตรี ในขณะที่วาลคิรี่ถูกส่งให้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า

วิวาห์ว้าวุ่นของคุณวอลเทราต์ : บทที่ 1 (ตอนที่ 1)

เกริ่นกันก่อน
นิยายเรื่องนี้ประพันธ์โดย คุณ คามาจิ คาซึมะ
ซึ่งโด่งดังจากนิยายเรื่อง To aru majutsu no Index และ Railgun มาแล้ว
โดยเรื่องนี้จะเป็นเล่มเดียวจบครับ

เบียร์ไม่ได้แปลจากภาษาญี่ปุ่นนะครับ แต่แปลจากภาษาอังกฤษที่เว็บนี้
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=The_Circumstances_Leading_to_Waltraute's_Marriage
ขอขอบคุณรูปภาพจากเว็บนี้ด้วย ^^

ヴァルトラウテさんの婚活事情  (Waltraute-san no Konkatsu Jijou)
หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า The Circumstances Leading to Waltraute's Marriage

ขอแปลไทยว่า วิวาห์ว้าวุ่นของคุณวอลเทราต์ นะครับ ^^
ไปอ่านตอนแรกกันเลยย!!

Durarara!! เล่ม 1 : บทที่ 2 (ตอนที่ 1)

บทที่ 2 : นักซิ่งไร้หัว , มุมมองคนนอก (ตอนที่ 1)

กรุงโตเกียว ย่านโทชิม่า สถานีอิเคบุคุโระ
รถไฟสายโทบุ โทโจ หน้าทางออกกลางบริเวณจุดขายตั๋ว

“ฉันอยากกลับบ้านจัง” หนุ่มวัยรุ่นพึมพำกับตัวเอง

คำพูดนี้มันพูดสั้นและง่่ายๆสุดๆแล้ว หากเทียบกับความคิดอันน่าปวดหัวและสับสนจำนวนมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขา แต่ยังไงก็คง ไม่มีอะไรอธิบายความรู้สึกของเขาได้ดีไปกว่า คำพูดประโยคนี้อีกแล้วล่ะ

มองไปจนสุดสายตาของเด็กหนุ่มคนนี้ก็มีเพียงแต่ ผู้คน ผู้คน ผู้คน แล้วก็ผู้คน หรือง่ายๆก็คือ มีแต่ผู้คน จำนวนมากจนนับไม่ถ้วน มีเพียงแต่ฝูงชนเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเขา เวลาตอนนี้ก็เลยหกโมงเย็นไปแล้ว ช่วงเวลาที่คลื่นฝูงชนกำลังกลับบ้านจากที่ทำงานและโรงเรียน มันยังไม่ถึงจุดสูงสุดนะ แต่ก็เพียงพอที่จะเรียกฝูงชนนี้ว่า “มหาชน” ได้

ในชั้นใต้ดินที่เต็มไปด้วยมนุษย์จำนวนมาก ที่ทางออกกลางของสถานีอิเคบุคุโระ เด็กหนุ่มคนหนึ่งเกือบจะลืมเป้าหมายของเขาท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย

ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นพนักงานบริษัทกระแทกไหล่เด็กวัยรุ่นคนนั้น เด็กหนุ่มคนนั้นก็กำลังจะขอโทษออกไปตามสัญชาติญาณ แต่ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่ได้สนใจเขาเลย และเดินจากไปเฉยๆ เด็กหนุ่มก้มหัวลง แล้วพูดเบาๆออกมา “ขอโทษครับ” จากนั้นก็ไปยืนพิงเสาที่อยู่ไกลจากประตูรับตั๋ว

เด็กหนุ่มคนนั้น--- ริวงามิเนะ มิคาโดะ รู้สึกมวนในท้อง เชื่อว่าคงมาจากความตื่นตระหนกของเขาเอง ตัวเขานั้นให้ความรู้สึกที่ดูกังวลใจ ขัดกับชื่ออันยิ่งใหญ่ของเขาอย่างมาก